۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶ - دونده‌های مشتاق معمولاً به‌دنبال سرعت هستند؛ خواه در حال بهبود رکورد ۵ کیلومتری خود باشند یا تلاش کنند چند ثانیه از زمان ماراتن‌شان بکاهند تا به یک رکورد شخصی دست یابند. این ایده که ورزش باید شامل فشار آوردن بیشتر، سخت‌تر یا سریع‌تر باشد، مدت‌هاست که در فرهنگ تناسب اندام، جای گرفته است.

اما در تقابل با این پس‌زمینه، برخی افراد رویکردی تقریباً خلافِ جریانِ اصلی را برگزیده‌اند؛ این باور که کلید تناسب اندام، «آرام پیش رفتن» است.

محبوبیت رو به رشد ترند «آرام‌دویدن» در فضای آنلاین، با بسیاری از آموزه‌های ما درباره تناسب اندام مقابله می‌کند. ترند آرام‌دویدن به‌جای تلاش برای رسیدن به سرعت بالا، افراد را تشویق می‌کند که قدم‌های کوتاهی بردارند و با شدتی حرکت کنند که به‌اندازه کافی آرام باشد تا بتوانند به‌راحتی با یک نفر دیگر گفتگو کنند.

شاید برای برخی، این فعالیت بسیار ساده به نظر برسد که بتوان آن را «ورزش» محسوب کرد؛ اما ورزش برای بهبود سلامت، لزوماً نباید با شدت بالا انجام شود.

ترند آرام‌دویدن در ابتدا توسط یک پژوهشگر ژاپنی به نام «هیروآکی تاناکا» توسعه یافت. به گفته این پژوهشگر، دویدن با «niko-niko paceکه ترجمه آن smiling paceاست[1]» می‌تواند روشی لذت‌بخش‌تر برای بهبود آمادگی قلبی-عروقی باشد. این ترند در نهایت در کره جنوبی محبوب شد و سپس در فضای آنلاین جهانی وایرال گشت و اکنون توسط مردم سراسر جهان پذیرفته شده است.

اگرچه تحقیقات اختصاصی اندکی روی «آرام‌دویدن» انجام شده، اما شواهد گسترده‌ای وجود دارد که نشان می‌دهد فعالیت‌های هوازی با شدت کم و متوسط می‌توانند سلامت، آمادگی جسمانی و رفاه (Well-being) را بهبود بخشند.

این واقعیت که یک فعالیت «ساده» به نظر می‌رسد، لزوماً به معنای بی‌اثر بودن آن نیست؛ زیرا شدت ورزش یک مفهوم «نسبی» است. سرعتی که برای یک دونده باتجربه، بی‌زحمت به نظر می‌رسد، ممکن است برای فردی که فعالیت بدنی کمی داشته، چالشی متوسط باشد. برای آن فرد، آرام‌دویدن همچنان می‌تواند محرک معناداری برای سیستم قلبی-عروقی باشد و به بهبود آمادگی هوازی در طول زمان کمک کند.

به همین دلیل است که آرام‌دویدن می‌تواند به‌ویژه برای افرادی که به‌طور منظم ورزش نمی‌کنند یا شاید هرگز دویدن را امتحان نکرده‌اند، بسیار مفید باشد.

سازمان جهانی بهداشت (WHO) توصیه می‌کند که بزرگسالان بین ۱۵۰ تا ۳۰۰ دقیقه فعالیت بدنی با شدت متوسط در هفته داشته باشند. دستورالعمل‌های جدیدتر نیز بر پیام ساده‌تری تأکید می‌کنند: «کمی فعالیت بدنی بهتر از هیچ است»، «بیشتر بودن فعالیت معمولاً بهتر از کمتر بودن آن است» و «زمان بی‌تحرکی باید کاهش یابد».

این پیام بازتاب‌دهنده شواهد رو به رشدی است که نشان می‌دهد «بی‌تحرکی» به خودی خود یک خطر سلامتی است. دوره‌های طولانی نشستن با افزایش خطر بیماری‌های قلبی-عروقی، دیابت نوع ۲ و مرگ زودرس مرتبط دانسته شده است. پژوهشگران اکنون تشخیص داده‌اند که سلامت نه تنها تحت تأثیر میزان ورزش، بلکه تحت تأثیر میزان حرکت در طول روز است.

اینجاست که آرام‌دویدن می‌تواند بسیار کاربردی باشد. یکی از ثابت شده‌ترین یافته‌ها در علوم ورزشی این است که بزرگترین دستاوردهای سلامتی زمانی رخ می‌دهد که افراد از «تقریباً هیچ فعالیتی نداشتن» به سمت «انجام فعالیت» حرکت می‌کنند. برای فردی که عمدتاً بی‌تحرک است، وارد کردن تدریجی دوره‌های فعالیت منظم می‌تواند آمادگی قلبی-عروقی را بهبود بخشد، به تنظیم قند خون کمک کند، فشار خون را پایین بیاورد و خطر آتی بیماری‌های قلبی و سکته را کاهش دهد.

آرام‌دویدن راهی نسبتاً دردسترس برای دستیابی به این هدف ارائه می‌دهد. در مقایسه با عضویت در باشگاه، شرکت در ورزش‌های سازمان‌یافته یا ثبت‌نام در مسابقات دو، موانع انجام این فعالیت بسیار کم است. سرعت آن قابل مدیریت است و به‌راحتی می‌تواند با سن، سطح آمادگی و توانایی‌های مختلف سازگار شود.

اما مزایای آرام‌دویدن ممکن است فراتر از کمک به افراد بی‌تحرک برای ورزش کردن باشد. بسیاری از ویدیوهای منتشر شده در فضای آنلاین، افرادی را نشان می‌دهند که به‌صورت گروهی آرام می‌دوند. این جنبه اجتماعی می‌تواند بسیار مهم باشد؛ زیرا یکی از قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های مشارکت طولانی‌مدت در فعالیت بدنی این است که آیا افراد از آن فعالیت به اندازه کافی لذت می برند تا انجام آن را ادامه دهند یا خیر. ورزش با دوستان، اعضای خانواده یا گروه‌های اجتماعی می‌تواند پیوندهای اجتماعی، لذت و حس تعلق را تقویت کند که همگی از تداوم فعالیت حمایت می‌کنند.

مزایای سلامت روان نیز می‌تواند حائز اهمیت باشد. فعالیت بدنی منظم با کاهش علائم اضطراب و افسردگی، بهبود خلق‌وخو و افزایش رفاه کلی مرتبط است. فعالیت‌هایی که حرکت را با تعامل اجتماعی ترکیب می‌کنند، ممکن است مزایایی فراتر از آمادگی جسمانی محض داشته باشند.

تقویت آمادگی جسمانی

آرام‌دویدن حتی ممکن است برای افرادی که از قبل به‌طور منظم ورزش می‌کردند نیز نقش داشته باشد. اگرچه بعید است که این روش جایگزین تمرینات چالش‌برانگیز برای کسانی شود که اهداف ورزشی خاصی دارند، اما ورزشکاران استقامتی که می‌خواهند آمادگی هوازی و زمان مسابقه خود را بهبود بخشند، ممکن است از کندتر دویدن سود ببرند.

دلیل این امر آن است که آرام‌دویدن با چیزی که دونده‌ها اغلب «تمرین در زون ۲» (Zone 2 pace) می‌نامند، هم‌پوشانی دارد؛ یعنی سرعتی که ضربان قلب را بالا می‌برد اما همچنان آنقدر آرام است که بتوان در طی انجام آن با یک فرد دیگر گفتگو کرد. این دویدن با شدت پایین می‌تواند به دونده‌ها کمک کند تا «پایه هوازی» خود (سطح زیربنایی آمادگی و میزان کارایی بدن در استفاده از اکسیژن در طول دوهای طولانی) را با اثربخشی بیشتری بسازند و همچنین به بدن کمک کند تا یاد بگیرد در حین ورزش، چربی بیشتری را برای تولید انرژی سوزاند. بنابراین، برای افراد فعال، آرام‌دویدن می‌تواند گزینه‌ای آسان‌تر در روزهایی باشد که تمرینات با شدت بالا، نه ضروری هستند و نه مطلوب.

با این نگاه، جذابیت آرام‌دویدن بهتر درک‌ می‌شود. ارزش این روش ممکن است در یک شکل انقلابی و جدید از ورزش نباشد، بلکه بازتاب‌دهنده این شناخت رو به رشد است که برای بهره‌مند شدن از سلامت، نیازی به رفتارهای افراطی نیست. گاهی اوقات بزرگترین چالش، صرفاً یافتن نوعی از حرکت است که افراد آنقدر از آن لذت ببرند که بتوانند به‌طور مداوم انجامش دهند.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2026-09-trend-people.html